ایده ، تاریخچه ویلا و طراحی ویلا

این ویلا در تاریخ معماری غرب جایگاهی ویژه ای دارد. در شبه جزیره ایتالیا در دوران باستان، و دوباره در دوران رنسانس، ایده خانه ای دور از شهر در یک محیط طبیعی، تخیل حامیان و معماران ثروتمند را به خود جلب کرد. در حالی که شکل این سازه‌ها در طول زمان تغییر کرد و مکان آنها به خانه‌های حومه‌ای یا حتی شهری در محیط‌های باغ منتقل شد، اصل طراحی اصلی بیانی معماری از یک محیط ایده‌آل برای فعالیت‌های آموخته‌شده و عقب‌نشینی معنوی به یک خلوت خانگی از شهر باقی ماند. پس از رنسانس، ویلا فراتر از بافت ایتالیایی به‌عنوان یک فرم معماری احیا شده و دوباره در سراسر اروپای غربی و در سایر نقاط جهان تحت تأثیر فرهنگ اروپایی ظاهر می‌شود.

ویلا توصیف شده در ادبیات

اصطلاح ویلا در طراحی ویلا چندین نوع ساختار را مشخص می کند که دارای یک محیط طبیعی یا هدف کشاورزی هستند. در معماری و طراحی ویلا ممکن است سازه های کاری اختصاص داده شده به کشاورزی که به ویلا روستیکا گفته می شود و همچنین محله های زندگی یا ویلای شهری باشد. بنابراین، ویلا به‌عنوان برچسب یا هویتی شناخته می‌شود که چندین بخش متمایز را در بر می‌گیرد، گاهی اوقات مرتبط یا وابسته به یکدیگر و در موارد دیگر از یک مجموعه معماری بزرگ‌تر جدا می‌شوند. اصطلاح ویلا به جای تجسم یک فرم بتن، تحرک را به عنوان کاربرد یک ایده در معماری نشان می دهد. به جای یک تصویر ثابت، یک محیط معماری است که تجسم ایده آل زندگی، یا villeggiatura است.

شکل و سازماندهی معماری طراحی ویلا به توصیفات ادبی ارائه شده توسط نویسندگان روم باستان بستگی دارد. به ویژه، نوشته‌های کلوملا (4-70 پس از میلاد) در De re rustica (I.6.1-3) و Cato (234-149 قبل از میلاد) در De agricultura (I.4.1) ویژگی‌های ویلاهای آنها را در Campagna توضیح می‌دهند. منطقه کم ارتفاع اطراف رم. در میان نوشته‌های باستانی رایج، طراحی ویلا از قدرت‌های ترمیم‌کننده محیط طبیعی یا اوتیوم در تقابل با افراط در زندگی شهری یا مذاکره برخوردار است. هوراس (65-8 پ.

با این حال، پلینی جوان (حدود 61-112)، در نامه‌های خود (نامه به گالوس 2.17؛ نامه به آپولیناریس 5.6)، حامیان و معماران بعدی را متقاعد کرد که زیبایی‌های ویلاهای لورنتین و توسکانی در طراحی ویلا را به دست آورند. توصیفات او تصاویری از نمای کلی ویلاها ساخت و تجربه را با ویژگی های معماری داخلی و خارجی در هم تنیده آشکار کرد. خلوتگاه‌های پلینی به داخل چشم‌انداز با باغ‌های پلکانی می‌لغزید و از طریق ستون‌ها یا لجیاها به محیط طبیعی باز می‌شد که جایگزین دیوارهای محصور جامد شد. نویسنده برای قدردانی از فراوانی گیاهان و جانوران به باغ ها یا هورتی بازنشسته شد. زندگی فرهنگی شعر، هنر و نامه ها در فضایی آشکار می شود که به طور مشخص با تجربه شهری رم متفاوت بود. با تکیه بر بازسازی های اولیه توسط وینچنزو اسکاموزی (1548-1616)، معماران بعدی به توصیفات پلینی روی آوردند تا فضاها و تجربه ویلای باستانی را تصور کنند.

ویلای بازیابی شده: مطالعات باستان شناسی در ایتالیا دوره رنسانس

معماری و عناصر منظر توصیف شده توسط پلینی جوان به عنوان بخشی از سنت رومی ویلا آدریانا به یاد ماندنی ظاهر می شود. این طراحی ویلا که در ابتدا توسط امپراتور هادریان در قرن اول پس از میلاد (دهه 120 تا 130 میلادی) ساخته شد، در مساحتی بیش از 300 هکتار به‌عنوان یک ملک ویلایی که عملکردهای حکومت امپراتوری (نگوتیوم) و اوقات فراغت درباری (اوتیوم) را ترکیب می‌کند، گسترش یافته است. این محوطه باستانی وسیع که در قرن پانزدهم خراب شده بود و معماران زیادی از جمله فرانچسکو دی جورجیو مارتینی (1439-1501)، آندره آ پالادیو (1508-1580)، و پیرو لیگوریو (حدود 1512/13-1583) بازیابی شدند. طراحی ویلا و جزئیات طرح هادریان را در حفاری و ثبت دست اول در حین مشورت با بخش های توصیفی از زندگی امپراتور در طراحی ویلا از متن Historia Augusta ثبت کرد. مهم‌تر از همه، لیگوریو معمار باستان‌شناسی، از بقایای مجسمه‌های ویلا آدریانا در باغ‌های واتیکان و به‌عنوان اسپولیای معماری در طراحی ویلا d’Este در همان نزدیکی (شروع 1560) استفاده کرد. طراحی Ligorio برای کاردینال Ippolito II d’Este (1509-1572) که به عنوان یکی از باشکوه ترین مجموعه های باغ در ایتالیای رنسانس ساخته شده است، به دلیل آبرسانی جشن و باغ های پلکانی اش  مورد تجلیل است. مانند توصیف ویلاهای باستانی که توسط معماران رنسانس مشورت شده است، ویلا d’Este از موقعیت خود در بالای تپه‌های تیوولی بر فراز ویلا آدریانا مناظر فوق‌العاده‌ای را بر روی کمپانای رومی دارد.

اختراع ویلا: رنسانس رم و فلورانس

عظمت خیالی املاک ویلایی روم باستان نه تنها به توصیفات مکتوب بستگی داشت، بلکه از کشف مجدد نقاشی های دیواری نقاشی شده بر روی دیوارهای خرابه های عتیقه شکل گرفت. نقاش-معمار رافائل (1483-1520) و کارگاه او جزئیات گچبری بسیار تزئینی را از مطالعات باستان شناسی خود برای ویلا ماداما در رم (شروع 1517) دوباره تفسیر کردند. گروتسک های نقش برجسته نقاشی شده و حجاری شده، روایت هایی از نویسندگان باستانی را به تصویر می کشند و از نمونه های عتیقه ویلا آدریانا و Domus Aurea پیروی می کنند. به طور مشابه، برای پاپ ژولیوس سوم، چندین معمار – از جمله جاکومو باروزی دا ویگنولا (1507-1573)، بارتولومئو آماناتی (1511-1592)، و جورجیو وازاری (1511-1574) – سطوح پرآذینی را در داخل حیاط و گرو ایجاد کردند. عقب نشینی در حومه رم معروف به طراحی ویلا جولیا (1551–53).

باروزی دا ویگنولا با الهام از سابقه باستانی، یک ساختار مستحکم پنج ضلعی عظیم را در طراحی ویلا خود برای ویلا فارنزه (شروع 1556) اقتباس کرد، که مفاهیم باغ و ویلا رومی را در یک فرم اختراع شده با حیاط دایره ای ادغام کرد. در اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم، زمانی که نخبگان رومی به دنبال ساختن اقامتگاه های روستایی بودند، معماران دیگر شروع به تخصص در معماری طراحی ویلا با افزایش عرض جغرافیایی از نمونه های تاریخی کردند. با ترکیب ماهرانه اصول فرم کلاسیک با ایده های باروک وحدت، عظمت، و دیدنی، طرح های آنها معماری سطح، فضای داخلی و منظره را در یک کل تزئینی با دقت چیده شده یکپارچه کرد.

نماهای تزئینی زیبا، دروازه‌های ورودی استادانه ، و باغ‌ها ، مملو از نمایش‌های آب فوق‌العاده  و مجسمه‌های عتیقه ؛ صحنه را برای سرگرمی های بزرگ تئاتری آن روز تشکیل داد. نمونه‌های قابل توجه عبارتند از باغ‌های ویلایی عظیم بر روی تپه‌های Pincio و Gianiculum مرتبط با خانواده‌های قدرتمند رم مانند ویلا پینسیان اکنون ویلا بورگزه، ، ویلا مدیچی . ، و ویلا دوریا پامفیلج  در Gianiculum. املاک به همان اندازه وسیع در تپه‌های آلبان خارج از رم در فراسکاتی ساخته شد، از جمله ویلا آلدوبراندینی  و ویلا موندراگون . در طول قرن شانزدهم در فلورانس و اطراف آن، خانواده مدیچی مجموعه‌ای از ویلاهای ادغام شده با محیط باغ را توسعه دادند، مانند ویلا مدیچی در فیزوله ، پارک ویلایی اختراعی در پراتولینو ، و ویلا لذت‌بخش لا پترایا  ، با حصار مرکزی آن مشرف به دره رودخانه آرنو.

در طراحی‌های ویلاهای اروپایی، دکوراسیون داخلی بدون شبیه‌سازی پیشینه عتیقه ظاهر شد، همانطور که در سنت ایتالیایی نقاشی‌های دیواری و گچ بری‌های برجسته مشاهده می‌شود. دو اتاق دوره ای در موزه متروپولیتن ترکیب پیچیده فزاینده سبک پالادی را در فضای داخلی کلاسیک انگلستان قرن هجدهم نشان می دهد. اتاق غذاخوری کرتلینگتون پارک  منابع مختلفی را در طراحی ترکیب می‌کند، از جمله نقوش پس از مدل‌های عتیقه ، شکوفایی تزئینات معاصر در دکوراسیون دیوار، و الگوی پالادیای قرن هفدهم روی سقف پس از طرح مشابه. طراحی توسط اینیگو جونز. در مقایسه، اتاق ناهار خوری نئوکلاسیک باوقار از خانه لنزدان ، طراحی شده توسط رابرت آدام ، ممکن است شباهت بیشتری با یک فضای داخلی ایده آل پس از پالادیو  داشته باشد. تزیینات صحیح باستان شناسی تالار، به ویژه طاقچه ها با مجسمه های عتیقه، شبیه طرح منتشر شده برای تالار کورنتی از صفحات نسخه انگلیسی رساله پالادیو  اثر جاکومو لئونی  است.

گروه معماری خانه نو طرح نو شما را از ابتدای مسیر برای دستیابی به ویلای مورد نظرتان همراهی می کند
با ما در تماس باشید
02144141707   —   09122230743   —   09195344223